Παρουσιάσεις

«Το τελευταίο παιχνίδι»

Οι μεταμορφώσεις του Θερσίτη

Κώστας Γεωργουσόπουλος  | ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 26/03/2018 08:00 |

http://www.tanea.gr/news/lifearts/article/5530955/oi-metamorfwseis-toy-thersith/

Η Αναστασία Βούλγαρη, η οποία έχει ήδη γράψει μια έγκυρη βιογραφία του Μίκη Θεοδωράκη, παρέδωσε και παίζεται στο θέατρο Εαρ Βικτώρια ένα άκρως ενδιαφέρον θεατρικό κείμενο που ο θίασος τον οποίο καθοδηγεί ο Γιώργος Χριστοδούλου αξιοποιεί και αναδεικνύει. Εξωτερικά το έργο είναι μια ρεαλιστική ανάπτυξη κάποιων ενδοοικογενειακών σχέσεων. Θα πείτε: ποιο μεγάλο θεατρικό κείμενο δεν έχει ως πυρήνα τις ενδοοικογενειακές σχέσεις; Από την «Ορέστεια» έως τον «Αμλετ» και από την «Εντα Γκάμπλερ» και τις «Τρεις αδελφές» έως «Τα έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα», τη «Μάνα Κουράγιο», την «Επιστροφή» του Πίντερ έως τον «Βασιλικό» του Μάτεσι, την «Τρισεύγενη» του Παλαμά, τη «Στέλλα Βιολάντη» του Ξενόπουλου, το «Ο δρόμος περνά από μέσα» του Καμπανέλλη, το «Μάνα, μητέρα, μαμά» του Διαλεγμένου, το «Προς Ελευσίνα» του Μάτεσι, τον «Ηχο του όπλου» της Αναγνωστάκη, το «Ενυδρείο» του Μουρσελά, τα έργα του Ποντίκα, του Ευθυμιάδη, του Αρμένη, του Μανιώτη.

Ενα ιδιαίτερα αιχμηρό θέμα εντός των ενδοοικογενειακών ρήξεων είναι η σύγκρουση των αδελφών και το περιορίζω των αρρένων αδελφών, αφήνοντας για άλλη ευκαιρία τις γυναικείες αδελφικές συγκρούσεις.

Ο θεατρικός καταγωγικός μύθος σύγκρουσης δύο αδελφών είναι η αλληλοεξόντωση των γιων του Οιδίποδα, Ετεοκλή και Πολυνείκη, όπως πρωτοεμφανίζεται στους αισχυλικούς «Επτά επί Θήβας» και παίρνει επική διάσταση εμμέσως στην «Αντιγόνη» του Σοφοκλή και άμεση σκηνική αντιπαράθεση στις «Φοίνισσες» του Ευριπίδη.

Δεν θέλω να εξαντλήσω αυτό το πολυεπίπεδο θέμα αλλά δεν γίνεται να μην αναφερθώ στα δύο αδέρφια (ένας γνήσιος γιος, ένας νόθος) στον «Βασιλέα Ληρ» του Σαίξπηρ και στα δύο αγόρια του Μουρ (ο ένας αυταρχικός δυνάστης, ο άλλος φιλάνθρωπος ληστής) στους «Ληστές» του Σίλλερ.

Αλλά και στο ρομαντικό μυθιστόρημα σταθμεύω στους «Αδελφούς Κορσικανούς» του Δουμά για να καταλήξω στους «Αδελφούς Γερσόφ», ένα άκρως προπαγανδιστικό σταλινικό μυθιστόρημα, όπου ο ένας γιος είναι πιονιέρος, βραβείο σοσιαλιστικής εργασίας και ηθικής, και ο άλλος γιος αντικοινωνικό άτομο, απολίτικος και προδότης της εργατικής του τάξης!

Και να περάσω και τον Ατλαντικό για να συναντήσω τα δύο τελείως διαφορετικά σε χαρακτήρα αδέλφια στο έργο του Ο'Νιλ «Πέρα από τον ορίζοντα», ο ένας ποιητής, ο άλλος λάτρης της γης που από αγάπη για την ίδια γυναίκα βουλιάζουν σε δραπετεύσεις ενάντιες στην ιδιοσυγκρασία τους.

Η Αναστασία Βούλγαρη πάνω στα γερά αυτά χνάρια της μεγάλης δραματουργίας και με πεδίο αναφοράς μια τρυφερή και γενναιόδωρη μητέρα και έναν απεχθή, βίαιο, τύραννο πατέρα αναλύει την πορεία των δύο αδελφών σε μια αδελφοκτόνα κατάληξη. Ως κύριο εδώ μοτίβο παρεμβαίνει μια παμπάλαια κτηνώδης συμπεριφορά που σήμερα δεχτήκαμε να ονομάζουμε μπούλινγκ!

Αλλά, αδελφοί, το «σπορ» αυτό έρχεται από πολύ μακριά, αφού σχεδόν εξαντλείται στα επίπεδα και στο βάθος του στην «Ιλιάδα» με το επεισόδιο του Θερσίτη. Ο μέγας εκείνος Ομηρος μάλιστα αναλύοντας το σύνδρομο αυτό αντικοινωνικής συμπεριφοράς διαπιστώνει πως είναι αμφίδρομο. Ο άσχημος, κουτσός, εριστικός, ειρωνικός, υβριστής Θερσίτης, ένας από τους συστρατεύσαντες στην Τροία, γίνεται συχνά το μπαίγνιο, το άθυρμα της χλεύης των αρρενωπών και αρτιμελών στρατηγών και ο παρίας αποδέκτης του μπούλινγκ εφαρμόζει αντιμπούλινγκ. Οι στίχοι της «Ιλιάδας» που περιγράφουν τον οχετό ύβρεων και μειωτικών χαρακτηρισμών του παρία εναντίον των ηγετών δεν έχει ακόμη ξεπεραστεί από ανάλογες αναφορές ακόμη και μεγάλων πεζογράφων και ποιητών της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Ο Θερσίτης, θα μπορούσα να ισχυριστώ, εγκαινίασε ένα είδος βίαιης διαμαρτυρίας που συχνά έδωσε λογοτεχνικά αριστουργήματα στο είδος: Λίβελος.

Συχνά λίβελοι έχουν οδηγήσει τα θύματά τους ακόμη και στην αυτοκτονία και συχνά επίσης οι θιγόμενοι από λιβελογράφους έγιναν δολοφόνοι στην προσπάθειά τους να αμυνθούν και να αποκαταστήσουν την τιμή τους.

Η Αναστασία Βούλγαρη κυκλοφορεί λοιπόν με άνεση μέσα σ' αυτή την πολυσήμαντη θεματική και κατορθώνει να ισορροπήσει το θέμα των καταραμένων γιων του Οιδίποδα με τη θρασύτητα που δίνει και εισπράττει ο Θερσίτης. Αλλά κι εδώ αρχίζει να έχει ειδικό ενδιαφέρον. Ολα αυτά εντάσσονται μέσα στα μελετημένα από την ψυχανάλυση και τη γενετική σύνδρομα που έχουν να κάνουν με μια κάποια ευθύνη της κληρονομικότητας, έτσι ώστε να μπορεί κανείς να διακρίνει ιδιοσυγκρασιακές επιδράσεις των προγόνων ή των γονέων ειδικά στα τέκνα.

Τα δύο αδέλφια της Βούλγαρη σαφώς αναπαράγουν το μοντέλο των δύο γονιών, ο ένας γιος είναι γονότυπος του βίαιου, αυταρχικού πατέρα και ο άλλος γιος, που δέχεται τη θερσιτική επιθετικότητα των αρρενωπών ομηλίκων του, είναι τρυφερός, θηλυπρεπής, πανομοιότυπος καρπός της μητέρας του.

Η Αναστασία Βούλγαρη δεν γράφει δοκίμιο κοινωνιολογικό, ψυχιατρικό ή ιδεολογικό. Γράφει καθαρό θέατρο και μάλιστα ρεαλιστικά, χωρίς περικοκλάδες, κηρύγματα, νουθεσίες και «ηθικά προτάγματα». Μια φέτα ζωής, πικρής όμως.

Αν πράγματι ο θεατής παίρνει ένα μήνυμα φεύγοντας είναι ότι η κοινωνία μας, κυρίως η εκπαίδευση, η αγωγή του έλληνα πολίτη χωρίς αρχές δημιουργούν τα δράματα, τα αδιέξοδα, τις στρεβλώσεις και την ειδική εγκληματικότητα που εμπνέουν ο οικόσιτος φασισμός, ο ρατσισμός και η παντελής έλλειψη κατανόησης του Αλλου.

Αλλά τι να πει κανείς όταν οι τάχα μου εκπρόσωποι μιας θρησκείας της αγάπης και της συγχώρεσης της αμαρτίας, ταγοί που λέει ο λόγος ενός ποιμνίου που θέλει ποιμένα εμφανίζονται ως λύκοι στο μαντρί φορώντας πετραχήλι.

Θα το γράψω κι ας με αφορίσουν. Ο Σαύλος, νεαρός φανατικός διώκτης των χριστιανών, παρίσταται στον λιθοβολισμό του πρωτομάρτυρα Στέφανου.

Αργότερα, σε μια οδοιπορία, μεταστρέφεται και εξελίσσεται στον δογματικό ιδρυτή του Χριστιανισμού με το όνομα Παύλος. Σήμερα νιώθω πως πολλοί με το προνόμιο της ιδρυματικής θρησκευτικής δομής του Παύλου γυρίζουν πίσω και ακολουθώντας τα βήματα του Σαύλου μετέχουν και πάλι σε λιθοβολισμούς, πέστε το μπούλινγκ, εναντίον διαφορετικών στις ιδέες, στον έρωτα, στη γλώσσα και στις αισθητικές αξίες.

Και μόνο που το έργο της Βούλγαρη μπορεί να προκαλέσει τέτοιες σκέψεις αξίζει να το δει κανείς. Οταν μάλιστα εκτελείται από μια ταλαντούχα ομάδα σοβαρών καλλιτεχνών και μια προσεγμένη παραγωγή σε μια τόσο δύσκολη για τέχνες συγκυρία.

Η έμπειρη Δέσποινα Βολίδη έχτισε έναν σεμνό χώρο και σχεδίασε αναγνωρίσιμα ενδύματα της τάξης που καταγράφει η συγγραφέας.

Ο μεγάλης πείρας και ιστορίας Σπύρος Κάρδαρης φώτισε σοφά.

Η παρουσία στη διανομή της Νόνης Ιωαννίδου είναι προίκα για την παράσταση. Εξοχο μέταλλο φωνής, λιτή κίνηση, εσωτερικός ρυθμός παλλόμενος και ελεγχόμενος. Κύρος σκηνικό.

Ο Γιώργος Χριστοδούλου που σκηνοθέτησε με ισορροπίες και ελεγχόμενες αισθητικά εντάσεις παίζει τον αυταρχικό πατέρα με αναγνωρίσιμο ιστορικό ελληνικής εμπειρίας!

Η Μαρίνα Δημητροπούλου έχει τσαγανό και εσωτερικό κραδασμό χωρίς προπέτεια.

Ο Βίκτωρας Πέτσας είναι παρουσία που γράφει και μπορεί να τη διαχειρίζεται με μέτρο. Ο Ανδρέας Γιαννακούλας σ' έναν άκρως επικίνδυνο ρόλο, δεν γλιστράει σε γραφικότητα ή μελό. Θετική η διπλή παρουσία του Πάνου Τρουμπουνέλη.

 

 

 

 

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ 

«Το Τελευταίο Παιχνίδι» της Αναστασίας Βούλγαρη 

Ελληνική επαρχία, οικογένεια, πατρική κυριαρχία, μητρική αγάπη. Τέσσερις κόσμοι σε έναν. Όλοι γνωρίζουν, αλλά σωπαίνουν. Μία μάνα, δύο παιδιά κι ένας πατέρας, θύτης και θύμα ταυτόχρονα, σε έναν δρόμο χωρίς επιστροφή. Αγάπη-μίσος, τρυφερότητα-βία, ομορφιά-ασχήμια. Παρελθόν και παρόν μάς ταξιδεύουν στην ιστορία. Τυραννικά στερεότυπα μας προβληματίζουν, ενώ η κοινωνική αλλαγή φαντάζει άπιαστο όνειρο. Υπάρχουν όρια;

Οι προσωπικές επιλογές, η σύγκρουση άλλων κόσμων και το κυνικό βλέμμα μιας κοινωνίας που κατασπαράζει κάθε ξεχωριστό άνθρωπο, κάθε διαφορετική προσωπικότητα που επιμένει να υπάρχει εν ελευθερία, αλληλεπιδρούν, επηρεάζουν και καθορίζουν απρόβλεπτα και τραγικά το μέλλον. Αγώνας και υπεράσπιση των ωραίων συναισθημάτων. «Ίσως κάποτε ν' αλλάξουν τα πράγματα και εμείς οι ξεχωριστοί άνθρωποι να είμαστε αποδεκτοί από την κοινωνία». Άραγε, θα νικήσει κάποτε η ομορφιά;

 

ΠΡΟΒΕΣ

   

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ

 

 

 

 

 

 

 

Μουσική Παράσταση – Αφιέρωμα - Στα τραγούδια του ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ


Κείμενα: ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ – ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΒΟΥΛΓΑΡΗ


Θέατρο «Έαρ Βικτώρια»
Στις 11 και 12 Οκτωβρίου 2017, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Φεστιβάλ:

«Petit Paris d’Athénes – Το μικρό Παρίσι των Αθηνών»

Ερμηνεία τραγουδιών:
Νίκος Καρακαλπάκης, Βάλια Βρεττού.

Ανάγνωση κειμένων – Τραγούδι:
Γεωργία Ζώη, Δήμητρα Ζέρβα, Νίκη Ιωαννίδου, Γιώργος Χριστοδούλου.
Η Μαρία Αλιφέρη διαβάζει κείμενα από τους «Μονολόγους στο Λυκαυγές» του Μίκη Θεοδωράκη.
Κείμενα: Μίκης Θεοδωράκης, Αναστασία Βούλγαρη.
Μουσικοί:
Μαντολίνο – κιθάρα: Αρετή Κοκκίνου.
Ακορντεόν – πιάνο: Αγγέλα Παπανικολάου.

Πληροφορίες:
Μουσική παράσταση «Γυναίκα, μάνα, αδελφή».
Αφιέρωμα στα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη.
σε κείμενα του Μίκη Θεοδωράκη
και της Αναστασίας Βούλγαρη.

Τόπος: Θέατρο «Έαρ Βικτώρια», Μαγνησίας 5 & Αριστοτέλους 132, Αθήνα.
Ημερομηνία: 11 και 12 Οκτωβρίου 2017
Ώρα έναρξης: 20:00
Είσοδος: 10,00 €
Τηλέφωνο κρατήσεων: 210 82 200 20

*Στις 12/10 η εκδήλωση θα μεταδοθεί ζωντανά και θα ηχογραφηθεί από τον ιντερνετικό ραδιοφωνικό σταθμό Sin Radio (www.sinwebradio.com).

Πρόσβαση:
Η θέση μας στον χάρτη: https://goo.gl/maps/Y7xffRrMi5U2

Με λεωφορεία - τρόλεϊ:
α) Από Αχαρνών: τρόλεϊ 6 - λεωφορεία Β9 & Γ9 (στάση Αγ. Παντελεήμων).
β) Από 3ης Σεπτεμβρίου: λεωφορείο 054 (στάση Αγγελοπούλου).
γ) Από Πατησίων: τρόλεϊ 3, 5, 11 & 14 - λεωφορεία 608, 622 & Α8 (στάση Αγγελοπούλου).
Με τρένο (ΗΣΑΠ), στάση «Βικτώρια» (απόσταση περίπου 10' με τα πόδια).
Με αυτοκίνητο, ελεύθερο πάρκινγκ στους γύρω δρόμους.

Ακολουθήστε το Θέατρο «Έαρ Βικτώρια»:
Facebook: www.facebook.com/theatro.ear.victoria
Twitter: www.twitter.com/EarVictoria
Instagram: www.instagram.com/ear.victoria.theater
YouTube: www.goo.gl/nq26A3
Mixcloud: www.mixcloud.com/EarVictoria

       

              

 

Τρέιλερ 

 

«Το Τελευταίο Παιχνίδι»

της Αναστασίας Βούλγαρη

Σκηνοθεσία: Γιώργος Χριστοδούλου

Πρεμιέρα: 12/01/2018

κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 21:00 – Κυριακή στις 20:00

στην κεντρική σκηνή του Θεάτρου Έαρ Βικτώρια

 

Το Θέατρο Έαρ Βικτώρια παρουσιάζει, στην κεντρική σκηνή, το νέο έργο της Αναστασίας Βούλγαρη «Το τελευταίο παιχνίδι».

 

Ελληνική επαρχία, οικογένεια, πατρική κυριαρχία, μητρική αγάπη. Τέσσερις κόσμοι σε έναν. Όλοι γνωρίζουν, αλλά σωπαίνουν. Μία μάνα, δύο παιδιά κι ένας πατέρας, θύτης και θύμα ταυτόχρονα, σε έναν δρόμο χωρίς επιστροφή. Αγάπη-μίσος, τρυφερότητα-βία, ομορφιά-ασχήμια. Παρελθόν και παρόν μάς ταξιδεύουν στην ιστορία. Τυραννικά στερεότυπα μας προβληματίζουν, ενώ η κοινωνική αλλαγή φαντάζει άπιαστο όνειρο. Υπάρχουν όρια;

 

Οι προσωπικές επιλογές, η σύγκρουση άλλων κόσμων και το κυνικό βλέμμα μιας κοινωνίας που κατασπαράζει κάθε ξεχωριστό άνθρωπο, κάθε διαφορετική προσωπικότητα που επιμένει να υπάρχει εν ελευθερία, αλληλεπιδρούν, επηρεάζουν και καθορίζουν απρόβλεπτα και τραγικά το μέλλον. Αγώνας και υπεράσπιση των ωραίων συναισθημάτων. «Ίσως κάποτε ν' αλλάξουν τα πράγματα και εμείς οι ξεχωριστοί άνθρωποι να είμαστε αποδεκτοί από την κοινωνία». Άραγε, θα νικήσει κάποτε η ομορφιά;

 

Ταυτότητα της παράστασης

Σκηνοθεσία: Γιώργος Χριστοδούλου

Σκηνικά – κοστούμια: Δέσποινα Βολίδη

Φωτισμοί: Σπύρος Κάρδαρης

Βοηθός σκηνοθέτη: Ουρανία Μαργαρώνη

 

Παίζουν

Νόνη Ιωαννίδου, Γιάννης Ζαφείρης, Ματίνα Δημητροπούλου, Ανδρέας Γιαννακούλας, Βίκτωρας Πέτσας, Πάνος Τρουμπουνέλης.

 

Πληροφορίες

Θέατρο Έαρ Βικτώρια, Μαγνησίας 5 και Αριστοτέλους 132, 112 51, Αθήνα

Πληροφορίες – κρατήσεις θέσεων: 210 822 0020 και 697 0027 730

Διάρκεια παράστασης: 1 ώρα και 50 λεπτά

Παραστάσεις: κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 21:00 - Κυριακή στις 20:00

 

 Θεατρική παρουσίαση 



Με τον Στέφανο Κορκολή στο πιάνο παρουσιάστηκε η νέα μου ποιητική συλλογή «Το φως λιγόστεψε στην άκρη της πόλης».
Στο φιλόξενο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης έγινε η εκδήλωση την Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου 2016, με ένα θεατρικό αναλόγιο από τις ηθοποιούς, Ευγενία Αποστόλου, Αλίκη Ζαχαροπούλου και τους ηθοποιούς Τάκη Νάτση, Βασίλη Παλαιολόγο και Αλέξιο Κοτσώρη,  που ανέλαβε την καλλιτεχνική και σκηνοθετική επιμέλεια.

Οι ηθοποιοί διάβασαν αποσπάσματα του βιβλίου, ενώ στο πιάνο ο  Στέφανος Κορκολής αυτοσχεδίαζε εμπνεόμενος από τα κείμενα. Τα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη ερμήνευσε η Σοφία Μανουσάκη.
Για το βιβλίο μίλησαν ο φιλόλογος Μανώλης Χατζηνάκης, ο ποιητής Βασίλης Κουμής και ο ζωγράφος και συγγραφέας Ανδρέας Μαράτος, ο οποίος πρόσφερε στην ποιητική συλλογή δύο έργα του, εκ των οποίων το ένα κοσμεί το εξώφυλλο. 
Τα αποσπάσματα ειναι από την βιντεοσκόπηση που έκανε Γιάννης Βαμβακάς

Το βίντεο με τις ομιλίες της παρουσίασης 

 

 

 

© 2014 Αναστασία Βούλγαρη.

κατασκευη ιστοσελιδας - XTD