Παρουσιάσεις

Επιστολή Γιώργου Κασιμάτη

Επιστολή Γιώργου Κασιμάτη

Για την παρουσίαση του βιβλίου της Αναστασίας Βούλγαρη

«Μονόλογοι, Διάλογοι και το Μονοπάτι προς το μέλλον»

Στη Θεσσαλονίκη, στις 12 Φεβρουαρίου 2018

 

Αγαπητή μου Νατάσα,

Λυπάμαι πραγματικά που κάποιος ιός δεν μου επέτρεψε, με την ευκαιρία της παρουσίασης του βιβλίου σου, να επικοινωνήσω και με τις Φίλες και τους Φίλους της Θεσσαλονίκης και να έχω μαζί τους έναν ευρύτερο διάλογο για τα κοινά προβλήματα των Ελλήνων και για γα τους κοινούς μας αγώνες που όλο και πιο πολύ γίνονται απαραίτητοι.

Δυστυχώς, η ολοκληρωτική οικονομική υποδούλωση της χώρας που επιβλήθηκε στην χώρα μας από το 2010 με τα λεγόμενα «Μνημόνια», τώρα άρχισε και επίσημα να περνάει στην αλλοτρίωση της εθνικής, της ιστορικής και της πολιτισμικής ταυτότητας της Ελλάδας, για να αρχίσουν σε λίγο και οι ακρωτηριασμοί της εδαφικής της ακεραιότητας. Οι επεμβάσεις αυτές στην ιστορική μας ταυτότητα είναι προδιαγεγραμμένα στα κρυφά παρατήματα εκείνων των Μνημονίων. Άλλωστε, η παραίτηση από τα δικαιώματα προστασίας της Ελλάδας και της εθνικής κυριαρχίας από το  διεθνές δίκαιο είχε υπογραφεί στη Σύμβαση Δανεισμού του 2010 με την πρωτοφανή κυνικότητα: «άνευ όρων και αμετακλήτως» και πέρασε σε όλα τα Μνημόνια, εξακολουθεί δε να ισχύει μέχρι σήμερα. Η παραίτηση αυτή, που δεν έχει υπάρξει προηγούμενη, αποτελεί ως πράξη καθαρή  Εσχάτη Προδοσία. 

Οι Θεσσαλονικείς, με το παλλαϊκό συλλαλητήριό τους, και όλοι οι Έλληνες με το πανελλήνιο συλλαλητήριο των Αθηνών έδειξαν ότι ο Ελληνικός Λαός σηκώνεται όρθιος και αντιστέκεται. Τα συλλαλητήρια αυτά, των Πατρών που θα ακολουθήσει και όλα τα άλλα που γίνονται γίνονται σε όλη την Ελλάδα, αποτελούν την πρώτη πράξη αντίστασης του άρθρου 120 του Συντάγματος. Όταν δεν υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις και πολιτική εξουσία για να υπερασπιστεί την Ελλάδα, τη Δημοκρατία και τα Θεμελιώδη Δικαιώματα των Ελλήνων, το Σύνταγμα επιβάλλει να πάρει στα χέρια του ο Λαός την προστασία τους. Αυτό έδειξαν τα Συλλαλητήρια.

Αυτό, όμως, δε λέει ακόμη τίποτα. Χωρίς άμεση συνέχιση, χωρίς πνεύμα συλλογικότητας, αλλά με αρχηγικές ή άλλες προσωπικές φιλοδοξίες, το μεγαλειώδες αυτό ξεκίνημα θα γίνει στάχτη.

Και τώρα ας έλθομε στο Βιβλίο της Νατάσας Βούλγαρη «Μονόλογοι, Διάλογοι και το Μονοπάτι προς το μέλλον», για το έργο του  Μεγάλου Έλληνα Μίκη Θεοδωράκη: «Μονόλογοι στο λυκαυγές»

Το έργο της Νατάσας αποτελεί από τα πιο σπάνια και πιο παράτολμα συγγραφικά εγχειρήματα, που μπορεί να συναντήσει κανείς στη βιβλιογραφία. Βέβαια, σήμερα είμαστε μάρτυρες καθημερινών επεμβάσεων ακόμη και στα πιο κλασικά έργα της ανθρωπότητας από σύγχρονους «σοφούς», με «διασκευές», «μετασκευές» και κάθε είδους επεμβάσεις «εκσυγχρονισμού», «εκλαΐκευσης», «παρουσίασης» και άλλων «βελτιώσεων» έργων με αιώνια ισχύ. Τα βλέπομε καθημερινά στο θέατρο, και σε όλες τις μορφές της Τέχνης. Είναι ένα φαινόμενο της κατάπτωσης στην κατώτατη βαθμίδα της πολιτισμικής παρακμής. Αυτοί που το κάνουν δεν έχουν σίγουρα κανένα πρόβλημα φόβου, ενδοιασμού και τόλμης. Αγνοούν εντελώς το τί κάνουν και πού επεμβαίνουν. Το μόνο που καταφέρνουν να κάνουν είναι τα οστά των δημιουργών στους τάφους του όχι μόνο να τρίζουν αλλά και να στριφογυρίζουν από αγανάκτηση γα τον χωρίς αιδώ  ευτελισμό του έργου τους.

Η Νατάσα μόνο σ’ αυτή την κατηγορία της παρακμής δεν ανήκει. Γι’ αυτό το έργο της είναι σπανιότατο τόλμημα, έγινε με ολοκληρωμένη επιτυχία σκοπού με τόλμη που στηριζόταν στην αυτογνωσία και στην αυτοσυνειδησία ότι ήξερε τι κάνει. Στηριζόταν επίσης στη συνείδηση της βαθιάς γνώσης της σκέψης του Μίκη Θεοδωράκη. Γι αυτό και το βιβλίο της, εγώ τουλάχιστον, δεν μπορώ να του δώσω έναν αναγνωρισμένο χαρακτηρισμό: «διασκευή», «απόδοση», «παρουσίαση», είναι όλοι λίγοι. Και τούτο γιατί με απόλυτο σεβασμό στο έργο του συγγραφέα προσθέτει τον δικό της στοχασμό, έναν στοχασμό που θα μπορούσε να τον κάνει ο ίδιος ο συγγραφέας.

Δε χρειάζεται να πω εγώ ότι το βιβλίο της είναι η καλύτερη δυνατή απόδοση πνεύματος του σημαντικότερου συγγραφικού έργου του Μίκη Θεοδωράκη. Το λέει ο ίδιος ο συγγραφέας –και μάλιστα με ενθουσιασμό. Αυτή είναι η σπανιότητα της δουλειάς της Νατάσας. Δεν το συναντάει κανείς εύκολα αυτό, να συμφωνεί σε όλα ο δημιουργός του. Στην περίπτωση αυτή, όταν στο μέλλον θα παραποιείται η σκέψη του Μίκη –αυτό θα γίνεται πολλές φορές και τα κόκαλά του θα τρίζουν– θα φωνάζει από τον τάφο του στο Γαλατά: «Διαβάστε, ανόητοι, τη Νατάσα!»

Όσον αφορά στο βιβλίο του Μίκη, οι σκέψεις μου είναι διατυπωμένες στον Πρόλογο που είχα γράψει γι’ αυτό.  Εδώ θα υπογραμμίσω άλλη μια φορά ότι πρόκειται για το σημαντικότερο, ίσως, συγγραφικό έργο του μεγάλου συνθέτη και αγωνιστή. Εκεί φωτίζεται η όλη πορεία ζωής του μεγάλου Έλληνα. Κάτω από το φώς των σκέψεών του βλέπει κανείς τη συμπαντική ουσία και την ολιστική για τον κόσμο και τον άνθρωπο αντίληψη της ελληνικής σκέψης. Η ζωή του είναι η διαλεκτική της δημιουργίας και της ιστορίας, είναι η θυσία της πραγματικής ζωής στη διαλεκτική σύγκρουση με το «κακό»: την υποδούλωση του ανθρώπου. Το καλλιτεχνικό του έργο είναι η δημιουργία που αναβλύζει από τη σύγκρουση, από τον «γεννήτορα των πάντων Πόλεμο». Η ουσία της καλλιτεχνικής δημιουργίας του Μίκη είναι η ίδια με εκείνη της δημιουργίας του ελληνικού Λόγου και της ελληνικής Τέχνης. Ισχύουν παντού και πάντοτε. Η δημιουργία του Μίκη, όπως και η ελληνική Δημιουργία, είναι ελληνικά και αφορά τον Κόσμο. Η ελληνική πατρίδα είναι, όπως τόνισε και ο ίδιος ο Μίκης Θεοδωράκης,  ισχύει για όλες τις πατρίδες του Κόσμου.

Με αυτά τα λίγα στέλνω τους αγωνιστικούς χαιρετισμούς μου στους Θεσσαλονικείς φίλους μας.

Γιώργος Κασιμάτης

Πειραιάς, 12 Φεβρουαρίου 2018

 

© 2014 Αναστασία Βούλγαρη.

κατασκευη ιστοσελιδας - XTD