Παρουσιάσεις

Έγραψαν για «Το τελευταίο παιχνίδι»...

«Η Αναστασία Βούλγαρη κυκλοφορεί λοιπόν με άνεση μέσα σ' αυτή την πολυσήμαντη θεματική και κατορθώνει να ισορροπήσει το θέμα των καταραμένων γιων του Οιδίποδα με τη θρασύτητα που δίνει και εισπράττει ο Θερσίτης. Αλλά κι εδώ αρχίζει να έχει ειδικό ενδιαφέρον. Όλα αυτά εντάσσονται μέσα στα μελετημένα από την ψυχανάλυση και τη γενετική σύνδρομα που έχουν να κάνουν με μια κάποια ευθύνη της κληρονομικότητας, έτσι ώστε να μπορεί κανείς να διακρίνει ιδιοσυγκρασιακές επιδράσεις των προγόνων ή των γονέων ειδικά στα τέκνα.

Τα δύο αδέλφια της Βούλγαρη σαφώς αναπαράγουν το μοντέλο των δύο γονιών, ο ένας γιος είναι γονότυπος του βίαιου, αυταρχικού πατέρα και ο άλλος γιος, που δέχεται τη θερσιτική επιθετικότητα των αρρενωπών ομηλίκων του, είναι τρυφερός, θηλυπρεπής, πανομοιότυπος καρπός της μητέρας του.

Η Αναστασία Βούλγαρη δεν γράφει δοκίμιο κοινωνιολογικό, ψυχιατρικό ή ιδεολογικό. Γράφει καθαρό θέατρο και μάλιστα ρεαλιστικά, χωρίς περικοκλάδες, κηρύγματα, νουθεσίες και «ηθικά προτάγματα». Μια φέτα ζωής, πικρής όμως.

Αν πράγματι ο θεατής παίρνει ένα μήνυμα φεύγοντας είναι ότι η κοινωνία μας, κυρίως η εκπαίδευση, η αγωγή του έλληνα πολίτη χωρίς αρχές δημιουργούν τα δράματα, τα αδιέξοδα, τις στρεβλώσεις και την ειδική εγκληματικότητα που εμπνέουν ο οικόσιτος φασισμός, ο ρατσισμός και η παντελής έλλειψη κατανόησης του Άλλου».

Κώστας Γεωργουσόπουλος

 

 Με ένταση, ρεαλισμό μα και τραγικότητα, κατάφερε να μας υψώσει ως κοινό στο επίπεδο των πρωταγωνιστών, όπως ακριβώς στην αρχαία ελληνική τραγωδία. (…) Η φορτισμένη συγκίνηση που ήταν έκδηλη σε όλους μας και τα δάκρυα που κύλησαν χωρίς καν να το καταλάβουμε, ήταν νομίζω η καλύτερη απάντηση στο ερώτημα του πώς μας φάνηκε το έργο.

Αγγελική Μπάτσου, kallitexnes.gr

 

Θα προτιμούσα απλά να έγραφα «σας παρακαλώ πηγαίνετε να δείτε αυτήν την παράσταση…». Νιώθω αδέξια στο να εκφράσω με λόγια τα συναισθήματά μου, ειδικά όταν αυτά είναι πολύ έντονα και προέρχονται από μια θεατρική παράσταση….

Στο θέατρο Έαρ Βικτώρια συντελείται μια ευτυχής συγκυρία, μιας και εναρμονίζονται το κείμενο, η σκηνοθεσία και οι ερμηνείες. Το κείμενο της Αναστασίας Βούλγαρη είναι άκρως ρεαλιστικό, εμβαθύνει στους χαρακτήρες, ενώ τοποθετεί στο κάδρο όλες τις οπτικές των πρωταγωνιστών. 

Έλενα Χατζοπούλου, http://www.sinwebradio.com

 

Το τελευταίο παιχνίδι, είναι ένα υπέροχο έργο που σε καθηλώνει. Παίζεται στο θέατρο έαρ Βικτώρια σε σκηνοθεσία Γιώργου Χριστοδούλου. Η Αναστασία Βούλγαρη έχει καταφέρει να γράψει ένα ολοκληρωμένο συγκλονιστικό έργο.(…) Είναι ένα έργο που το παρακολουθείς απνευστί περιμένοντας να δεις τι θα γίνει παρακάτω χωρίς να σου αφήσει κανένα κενό στην αφήγηση. Πολλές φορές μου θύμιζε αρχαία ελληνική τραγωδία.

Είχα καιρό να δω ένα σύγχρονο ελληνικό έργο που να μου αρέσει τόσο πολύ. Ο συνδυασμός του καλού γραπτού λόγου και της καλής απόδοσης σκηνικά με ένα θίασο που το ενισχύει όλο αυτό νομίζω συμβάλουν σε μια επιτυχή παράσταση.
Απλά μην το χάσετε!

Κλεοπάτρα Σβανά, www.independent.gr

 

© 2014 Αναστασία Βούλγαρη.

κατασκευη ιστοσελιδας - XTD