Παρουσιάσεις

Παραστάσεις

Έγραψαν για τον «Όρκο στο παρόν»

Είδαμε Την Παράσταση «Όρκος Στο Παρόν» Στο Θέατρο Άλμα

By Έλενα Χατζοπούλου Τρίτη, 18 Φεβρουαρίου 2020 09:40

Κι όταν η Αναστασία Βούλγαρη πιάνει την πένα της, αυτό που θα γράψει θα είναι γεμάτο ευαισθησία και λυρισμό. Στην προκειμένη περίπτωση, το ποιητικό κείμενο της παράστασης προέρχεται από τη συλλογή «Το φως λιγόστεψε στην άκρη της πόλης» (εκδόσεις Εύμαρος, 2016) και είναι εμπνευσμένο από τις φωτιές της Πεντέλης το 2015.

Και είναι 14 Φεβρουαρίου και αυτό που θα δούμε μιλάει για, τι άλλο, τον έρωτα. Τον έρωτα τον απόλυτο, τον μοναδικό, τον παντοτινό. Τον έρωτα που κρατάει πέρα από το τέλος… Τον έρωτα που μπορεί να σε απελευθερώσει από τα δεσμά, αλλά και να σε αφανίσει, μιας και είναι πάνω από τα μέτρα των Θεών…

orkos9996m

Στη σκηνή ένας άνδρας και μια γυναίκα. Στέκονται σε απόσταση. Μοιάζουν χαμένοι στις σκέψεις τους, ενώ οι ώρες και οι μέρες κυλούν αργά, όπως αργά κυλάνε οι ώρες όσων πενθούν την απώλεια… Ο άνδρας, ενώ έχει αποχωρήσει, αρνείται να φύγει από δίπλα της... Ακόμη και μετά θάνατον παραμένει εκεί, ανίκανος να την εγκαταλείψει… Η γυναίκα πιστεύει ότι είναι πια ολομόναχη. Αρνείται κι αυτή να εγκαταλείψει έστω και το δωμάτιο… τον τόπο που άνθισε ο μεγάλος έρωτας τους. Μια γυναίκα αφημένη. Αποκαμωμένη. Σπαρακτικά μόνη. Μια γυναίκα που έχει φωλιάσει σε μια ακρούλα της ύπαρξης της… εκεί ανάμεσα στα όνειρα και που και όλη της η ύπαρξη νιώθει την αβάσταχτη απώλεια… Μια απώλεια ξαφνική και ακατανόητη… Μια γυναίκα που τα βάζει με τον Θεό και τη Ζωή. Που τους φωνάζει ότι δεν είναι σωστό να ακυρώνουν τα όνειρα των άλλων, γιατί αυτό είναι πισώπλατη μαχαιριά… Αυτή η γυναίκα, μόνο όταν θυμάται την επαφή με τον μοναδικό της έρωτα, τότε και μόνο τότε δυναμώνει και ζωντανεύει. Κι ο άντρας, πάντα εκεί, να παρακούει τους νόμους του σύμπαντος, περιμένοντας την λυτρωτική αγκαλιά της αγαπημένης του… Ένα ζευγάρι γεννημένοι ο ένας για τον άλλο. Με έναν έρωτα σύντομο, αλλά με μια επιθυμία ισχυρή… Μια παντοτινή επιθυμία, που μόνο στο φως μπορεί να ανήκει…

Γύρω μου πρόσωπα, ίσως δακρυσμένα… χαμένα στις δικές τους σκέψεις. Ταυτίζονται… Βλέπεις, λίγο ή πολύ, όλοι μας έχουμε τις δικές μας τρύπες στην ψυχή από κάποια απώλεια… Όλοι μας τα βάζουμε με Θεούς και Δαίμονες στην περίοδο του πένθους. Και όλοι μας μιλάμε και ελπίζουμε ο άνθρωπός μας να είναι εκεί παρών και να νιώθει ό,τι νιώθουμε…

Ο Αλέξιος Κοτσώρης, με την έμφυτη εσωτερικότητα που διαθέτει, ερμηνεύει τον ρόλο του με τρόπο λιτά συγκινητικό και σκηνοθετεί εαυτόν και την συναρπαστική Άννα Ψαρρά, έτσι ώστε να μας καθίσει στη μικρή κάμαρα, δίπλα στο δράμα της μαυροντυμένης γυναίκας. Το κείμενο της Αναστασίας Βούλγαρη ντύνεται από την υπέροχη, πρωτότυπη μουσική του Σταύρου Σιόλα, σε στίχους της Παναγιώτας Πανταζή και με την αγγελική φωνή της Αργυρούς Καπαρού.

Ο «Όρκος στο παρόν» ανεβαίνει στο black box του θεάτρου ΑΛΜΑ, (δυστυχώς) μόνο για λίγες παραστάσεις. Βάλτε το στην ατζέντα σας, γιατί αξίζει.

Μια παράσταση κι ένας ακόμη όρκος που δίνεται στο παρόν, για πάντα…

https://www.sinwebradio.com/reviews/item/32154

Ανταπόκριση θεατρικής παράστασης: Όρκος στο παρόν

 
   Αν ρωτήσετε εκεί έξω για περιπτώσεις οδυνηρών εμπειριών, θα υπάρξει σίγουρα μία μερίδα κόσμου που θα απαντήσει «Έρωτας χωρίς ανταπόκριση». Αν εστιάσετε στην έννοια της ανταπόκρισης, τότε θα βρεθούν δυο-τρεις και θα πουν «Έρωτας με ανταπόκριση, έρωτας που να μας έχει σηκώσει πέντε-δέκα πόντους από το έδαφος και μετά…» απώλεια… Και μετά ο σύντροφος «φεύγει» και το έτερο πρόσωπο «ζει». Αναπολώντας. Θυμίζοντας. Αποζητώντας… «Θα είμαστε για πάντα μαζί». Και αυτό το ρημάδι το μέλλον έριξε τα χαρτιά μόνο για τον ένα εκ των «μαζί». Και η άλλη κάθεται και κοιτά από το παράθυρο. «Ασχοληθείτε με τις δουλειές σας και αφήστε μας να είμαστε μαζί… για πάντα»…
 
orkos40m 
   Το ποιητικό κείμενο της Αναστασίας Βούλγαρη αποδίδεται από τους Άννα Ψαρρά και Αλέξιο Κοτσώρη, σε σκηνοθεσία του ιδίου. Η συγγραφέας, ορμώμενη από τις πυρκαγιές του 2015 στην Πεντέλη, αναφέρθηκε με πολύ λυρισμό στο θέμα, στη συλλογή της «Το φως λιγόστεψε στην άκρη της πόλης» (εκδόσεις Εύμαρος - 2016). Πρώτη παρουσίαση επί σκηνής και ο πυροσβέστης σύντροφος είναι παρών, είναι απών, είναι αφηγητής, είναι εμπλεκόμενος, είναι ένα μπουκέτο λεμονανθών στα χέρια της αγαπημένης του, είναι η πίκρα του λεμονιού στα χείλη, όταν η απώλεια θα κάνει το πέρασμά της.

   Το σκηνικό είναι το εσωτερικό μιας καμαρούλας… Εκεί εντοπίζουμε την αγαπημένη του. Εκεί ακούμε για το πριν και το τώρα. Το παρόν. Ξυπνάει απ’ τα χαράματα και πάντα βρίσκει κάτι να κάνει. Και πάντα κάτι λείπει. Κάποιος λείπει. Ο ήρωας σύντροφος, ο πυροσβέστης που μόνο φωτιές της άναβε όταν πρωτοφιλήθηκαν, βρίσκεται στο διάκενο του σκηνικού. Αφηγείται. Παρεμβαίνει. Αδυνατεί. Παρασέρνει. Η γυναίκα ήταν απόλυτα ερωτευμένη. Μέχρι που…
 
orkos50m
   Η Άννα Ψαρρά είναι απλά αγαπημένη. Την έχω δει στο παρελθόν ξανά, την έχω απολαύσει σε μία παράσταση που έχω κλειδώσει στο μέρος της καρδιάς και δεν χορταίνω να τη βλέπω στη σκηνή. Είναι γλυκύτατη, έχει ένα τόσο ήπιο αλλά και τόσο σπαραχτικό τρόπο εκφοράς λόγου, είναι τόσο πειστική, που κυριολεκτικά θέλεις να λατρέψεις το χώμα που πατά! Κοιτά το άπειρο και είσαι βέβαιος ότι κάτι βλέπει. Χαζεύει, αφαιρείται, συγκεντρώνεται και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι εικόνες που βλέπει, «αυτές είναι» και εμείς απλά δεν μπορούμε να τις δούμε. Η Ψαρρά είναι ένα μοναδικό πλάσμα, μία ηθοποιός που ακτινοβολεί και οι επιλογές της μας κάνουν να τη θαυμάζουμε έτι περισσότερον.

   Δίπλα της ένας εξαιρετικός αφηγητής και λαμπρός ηθοποιός. Ο Αλέξιος Κοτσώρης είναι ο ιδανικός παρτενέρ σε αυτό το μονόλογο κατά συνθήκη. Σκηνοθετεί άψογα εαυτόν και Άννα και στέκεται άψογα στη σκηνή. Παρά το γεγονός ότι άνετα θα μπορούσε όλο αυτό να στηριχθεί στην ερμηνεία της Ψαρρά και μόνο, ο Κοτσώρης τοποθετεί άριστα το χαρακτήρα του συντρόφου στο μοτίβο και γεμίζει τα κενά με τον πλέον υποδειγματικό τρόπο. Είναι γνήσιος και τίμιος σε ό,τι εκφέρει στη σκηνή. Η τελευταία σκηνή είναι λυτρωτική (;), εγείροντας πολλά ερωτήματα και αυτό είναι και η ουσία της τέχνης. Φεύγοντας από το θέατρο έχεις όλη την ευχέρεια να συζητήσεις γι’ αυτό που είδες, να συμφωνήσεις και να διαφωνήσεις και να σκηνοθετήσεις ο ίδιος την επόμενη πράξη.
 
orkos82m
   Ιδιαίτερη αναφορά θα πρέπει να γίνει στην εξαίσια μουσική και τα τραγούδια, που αποτελούν καρπό έμπνευσης του Σταύρου Σιόλα, ο οποίος γέμισε τις ψυχές μας. Οι στίχοι (μιλάμε πλέον για ποίηση) ανήκουν στην κυρία Παναγιώτα Πανταζή και η Αργυρώ Καπαρού επιστράτευσε τη μοναδική φωνή της και… και να πάτε να δείτε την παράσταση! Θα συγκινηθείτε, θα αναρωτηθείτε, θα προσεγγίσετε εκ βαθέων, θα ρίξετε μια ματιά στο κάθισμα δίπλα σας. Κάθεται ο αγαπημένος σας/η αγαπημένη σας; Θαυμάσια! Απλώστε το χέρι σας…

Κώστας Κούλης

Συντελεστές
Σκηνοθεσία | ΑΛΕΞΙΟΣ ΚΟΤΣΩΡΗΣ
Μουσική | ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΙΟΛΑΣ
Ερμηνεία τραγουδιών | ΑΡΓΥΡΩ ΚΑΠΑΡΟΥ
Στίχοι τραγουδιών | ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΠΑΝΤΑΖΗ
Βοηθός σκηνοθέτη | ΜΑΡΙΑ ΚΟΚΟΥ
Φωτογραφίες | ΑΝΤΩΝΗΣ ΔΙΑΣΚΟΥΡΗΣ
Φωτισμοί  | ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Παραγωγή | ΑΠΟΗΧΟΣ ΔΗΜΟΣΙΑ ΘΕΑΜΑΤΑ
 
Παίζουν:
ΑΝΝΑ ΨΑΡΡΑ | ΑΛΕΞΙΟΣ ΚΟΤΣΩΡΗΣ
 
 
 

© 2014 Αναστασία Βούλγαρη.

κατασκευη ιστοσελιδας - XTD