Παρουσιάσεις

Συμμετοχή στην παρουσίαση του βιβλίου του Αλέξανδρου Τσαγκαρέλη, Νοέμβριος 2014

Ομιλία για το βιβλίο του Αλέξανδρου Τσαγκαρέλη
Η τελευταία θυσία

Αναστασία Βούλγαρη

Αθήνα 12-11-14,
Polis Art Cafe

 

Το Πολυτεχνείο, γράφει ο Μίκης Θεοδωράκης , ήταν μια αστραπή στη μέση της χουντικής νύχτας. Με το εκτυφλωτικό φως του φώτισε, μαστίγωσε, συγκλόνισε τις συνειδήσεις. Η σπίθα του άναψε τη βάτο της εθνικής συνείδησης. Η φωτιά απλώθηκε, γιγαντώθηκε, έγινε πυρκαγιά κι έκαψε τη χούντα.

Οι φοιτητές, συνεχίζει ο Μίκης, εγκαινίασαν και εφάρμοσαν μέσα στη ζωή την αντίσταση της πράξης . Όταν βρέθηκαν κλεισμένοι όλοι μαζί μέσα στο Πολυτεχνείο, τότε λειτούργησαν ως γνήσιοι εκπρόσωποι του λαού και βάλθηκαν να ιεραρχήσουν και να προβάλουν τα ιδανικά του (Μ. Θεοδωράκης).

Ο Αλέξανδρος Τσαγκαρέλης, μας μιλάει για τη θυσία στο όνομα των ιδανικών. Οι ήρωες του καθημερινοί, κάποιοι ανάμεσά μας, ύψωσαν το ανάστημά τους κι αντιστάθηκαν στο φασισμό. Είναι εκείνοι οι άοπλοι που πολέμησαν αυτό που κυρίως εξέφραζε η δικτατορία: το θρίαμβο της υποτέλειας μιας χώρας στην πολιτική μιας ξένης δύναμης. Γι αυτό το Πολυτεχνείο, όπως σαφώς υπαινίσσεται ο Αλέξανδρος, συσπείρωσε την πλειοψηφία των Ελλήνων, θέτοντας στο περιθώριο, εκείνη την ιστορική στιγμή, τις δυνάμεις που στήριζαν το φασισμό.  

Απέναντι στη μεθοδευμένη αποδόμηση της ιστορίας, στους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς της λήθης, απέναντι στις κραυγές του συστήματος ότι η μεγάλη αφήγηση πέθανε, τη στιγμή που ο καπιταλισμός κάνει την μεγαλύτερη αφήγηση στην ιστορία του, ο Αλέξανδρος Τσαγκαρέλης μας υπενθυμίζει ότι οι έννοιες πατρίδα, ιερός αγώνας, καθήκον απέναντι στην πατρίδα, ανεξαρτησία, ανήκουν σ’ εκείνους που τις υπηρετούν κι όχι σε κείνους που τις καπηλεύονται προκειμένου να διατηρήσουν το καθεστώς υποταγής.

Ο Αλέξανδρος , όμως, πηγαίνει ακόμα πιο πέρα. Δίνει σάρκα και οστά στη θυσία. Το Πολυτεχνείο είναι η προσωπική στιγμή του Μακρονησιώτη Γιώργου. Είναι η νίκη που αναζητά από τότε που ήταν μαχητής στην εθνική αντίσταση. Η νίκη που θα αντικαταστήσει την ήττα που ο ίδιος τραγικά εβίωσε.

Η τελευταία θυσία θα είναι η λύτρωση του, το τελευταίο χρέος του. Ο αιμάτινος δρόμος που εκείνος θα χαράξει για να περάσουν τα νιάτα και πάνω του να βαδίσει ο έρωτας.

Μειλίχιος κι ωραίος ως Έλλην ο πικραμένος αγωνιστής, ο Μακρονησιώτης, θα δώσει την τελευταία του ευχή στην Ελένη και στον Ρωμανό: να ΄ναι η γενιά τους η νικηφόρα γενιά. Είναι βέβαιος ότι η τελευταία του αυτή θυσία δεν θα πάει χαμένη. Αισθάνεται πληρότητα κι ευτυχία γιατί την ύστατη στιγμή, αυτός, ο αποδιωγμένος, ο ηττημένος, ο κατατρεγμένος θα είναι ο νικητής. Και θα ‘χει κάνει επιτέλους πράξη τ’ όνειρό του: να περάσει επάνω από το δικό του σώμα η άνοιξη, σαν να μην είχε άλλο δρόμο να διαβεί.

Αλέξανδρε Τσαγκαρέλη, εύχομαι να ‘ναι το βιβλίο σου καλοτάξιδο σε μακρύ ταξίδι.     

.be

© 2014 Αναστασία Βούλγαρη.

κατασκευη ιστοσελιδας - XTD